Primär meny

  • Innehåll
  • Sök
Kerstin Söderholm

5.I.1–7, 9–14. 123 maskinskrivna blad numrerade 215–339. 1931–1937, 1939–1943

  • Sida 1
  • Sida 2
  • Sida 3
  • Sida 4
  • Sida 5
  • Sida 6
  • Sida 7
  • Sida 8
  • Sida 9
  • Sida 10
  • Sida 11
  • Sida 12
  • Sida 13
  • Sida 14
  • Sida 15
  • Sida 16
  • Sida 17
  • Sida 18
  • Sida 19
  • Sida 20
  • Sida 21
  • Sida 22
  • Sida 23
  • Sida 24
  • Sida 25
  • Sida 26
  • Sida 27
  • Sida 28
  • Sida 29
  • Sida 30
  • Sida 31
  • Sida 32
  • Sida 33
  • Sida 34
  • Sida 35
  • Sida 36
  • Sida 37
  • Sida 38
  • Sida 39
  • Sida 40
  • Sida 41
  • Sida 42
  • Sida 43
  • Sida 44
  • Sida 45
  • Sida 46
  • Sida 47
  • Sida 48
  • Sida 49
  • Sida 50
  • Sida 51
  • Sida 52
  • Sida 53
  • Sida 54
  • Sida 55
  • Sida 56
  • Sida 57
  • Sida 58
  • Sida 59
  • Sida 60
  • Sida 61
  • Sida 62
  • Sida 63
  • Sida 64
  • Sida 65
  • Sida 66
  • Sida 67
  • Sida 68
  • Sida 69
  • Sida 70
  • Sida 71
  • Sida 72
  • Sida 73
  • Sida 74
  • Sida 75
  • Sida 76
  • Sida 77
  • Sida 78
  • Sida 79
  • Sida 80
  • Sida 81
  • Sida 82
  • Sida 83
  • Sida 84
  • Sida 85
  • Sida 86
  • Sida 87
  • Sida 88
  • Sida 89
  • Sida 90
  • Sida 91
  • Sida 92
  • Sida 93
  • Sida 94
  • Sida 95
  • Sida 96
  • Sida 97
  • Sida 98
  • Sida 99
  • Sida 100
  • Sida 101
  • Sida 102
  • Sida 103
  • Sida 104
  • Sida 105
  • Sida 106
  • Sida 107
  • Sida 108
  • Sida 109
  • Sida 110
  • Sida 111
  • Sida 112
  • Sida 113
  • Sida 114
  • Sida 115
  • Sida 116
  • Sida 117
  • Sida 118
  • Sida 119
  • Sida 120
  • Sida 121
  • Sida 122
  • Sida 123
  • Sida 124
  • Sida 125
  • Sida 126
  • Sida 127
  • Sida 128
  • Sida 129
  • Sida 130
  • Sida 131
  • Sida 132
  • Sida 133
  • Sida 134
  • Sida 135
  • Sida 136
  • Sida 137
  • Sida 138
  • Sida 139
  • Sida 140
  • Sida 141
  • Sida 142
  • Sida 143
  • Sida 144
  • Sida 145
  • Sida 146
  • Sida 147
  • Sida 148
  • Sida 149
  • Sida 150
  • Sida 151
  • Sida 152
  • Sida 153
  • Sida 154
  • Sida 155
  • Sida 156
  • Sida 157
  • Sida 158
  • Sida 159
  • Sida 160
  • Sida 161
  • Sida 162
  • Sida 163
  • Sida 164
  • Sida 165
  • Sida 166
  • Sida 167
  • Sida 168
  • Sida 169
  • Sida 170
  • Sida 171
  • Sida 172
  • Sida 173
  • Sida 174
  • Sida 175
  • Sida 176
  • Sida 177
  • Sida 178
  • Sida 179
  • Sida 180
  • Sida 181
  • Sida 182
  • Sida 183
  • Sida 184
  • Sida 185
  • Sida 186
  • Sida 187
  • Sida 188
  • Sida 189
  • Sida 190
  • Sida 191
  • Sida 192
  • Sida 193
  • Sida 194
  • Sida 195
  • Sida 196
  • Sida 197
  • Sida 198
  • Sida 199
  • Sida 200
  • Sida 201
  • Sida 202
  • Sida 203
  • Sida 204
  • Sida 205
  • Sida 206
  • Sida 207
  • Sida 208
  • Sida 209
  • Sida 210
  • Sida 211
  • Sida 212
  • Sida 213
  • Sida 214
  • Sida 215
  • Sida 216
  • Sida 217
  • Sida 218
  • Sida 219
  • Sida 220
  • Sida 221
  • Sida 222
  • Sida 223
  • Sida 224
  • Sida 225
  • Sida 226
  • Sida 227
  • Sida 228
  • Sida 229
  • Sida 230
  • Sida 231
  • Sida 232
  • Sida 233
  • Sida 234
  • Sida 235
  • Sida 236
  • Sida 237
  • Sida 238
  • Sida 239
  • Sida 240
  • Sida 241
  • Sida 242
  • Sida 243
  • Sida 244
  • Sida 245
  • Sida 246
Sida 216

Sida 217

Sida 218

Sida 217

Faksimil

Transkription

|324|

Och så har vi slutakten. Egentligen är det bara omed annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpennauvertyren och en
enda aria där,med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna som är allt. Arian som den dödsdömda sjunger i en sista
uppflammande livsextas – ifall den sjunges rätt. Jag hörde engång Kus-
netzova
(så hette hon visst) sjunga den så att jag aldrig i mitt liv
skall glömma det. Den livets extas, som den rymmer, spränger alla grän-
ser. All tragik utplånas i samma ögonblick. Livet är ett enda jubel,
som ingenting kan tolka högre. Och inte endast jubel, också den absoluta
försoningen. Det var inte förgäves – det var inte förgäves. Allt det som
bvarit var ändå så övermåttan rikt, när det engång var, att det aldrig
kan förloras. Det finns alltid kvar. Döden betyder ingenting, bara det
att engång ha levat – All tid, all begränsning är utplånad.med annan penna: blyerts eller anilinpenna – – – –med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna

April 1943med annan penna: blyerts eller anilinpenna


Natten mot d. 5.IV.43.med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna april.med annan penna: blyerts eller anilinpenna

– – – med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpennaNär muskler som länge varit domnade smäåningom tas i bruk,
uppstår det smärtor,med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna som nästan är fantastiska. Jag har i natt igen svä-
vat mellan kval och fantasier.

– – – med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpennaDu döde,med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna som varit den enda,med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna som fått smeka mig – stig upp i
natt ur din grav och stryk mig sakta, sakta över den sjuka armen. Jag
längtar efter dina heta och varsamma smekningar – Stryk mig sakta,med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna sakta
över armen …med annan penna: blyerts eller anilinpenna– –med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna

 

Den med annan penna: blyerts eller anilinpenna6.IV.43.med annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna april.med annan penna: blyerts eller anilinpenna

Hans, Hans – alla röda pallaklippor tillhör dig, alla vilda rosor och
ängarnas gula mattor av gullvivor.

Och framförallt havet – glittrande i stålblått och silver och grått
under skyarna och framför allt oändligt.

Nära nog allt som är förknippat med klarhet och sol och genomskin-
lig luft tillhör dig.

Varför har jag en tid måst gå så långa vägar för att söka dig?
Ända till de tunga mörkvioletta syrenerna och de nyssmed annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpennautspruckna kastan-
jerna i Oslo med bergen som alltid blånade bakom. Du fanns ändå inte
slutligt där – Men du fanns, men bara som en annan – du fanns i våra egna


 

 

 

Ny kolumn