Primär meny

  • Innehåll
  • Sök
Kerstin Söderholm

5.I.2–10, 14. 111 blad med handskriven numrering 2–137. 1932–1940

  • Sida 1
  • Sida 2
  • Sida 3
  • Sida 4
  • Sida 5
  • Sida 6
  • Sida 7
  • Sida 8
  • Sida 9
  • Sida 10
  • Sida 11
  • Sida 12
  • Sida 13
  • Sida 14
  • Sida 15
  • Sida 16
  • Sida 17
  • Sida 18
  • Sida 19
  • Sida 20
  • Sida 21
  • Sida 22
  • Sida 23
  • Sida 24
  • Sida 25
  • Sida 26
  • Sida 27
  • Sida 28
  • Sida 29
  • Sida 30
  • Sida 31
  • Sida 32
  • Sida 33
  • Sida 34
  • Sida 35
  • Sida 36
  • Sida 37
  • Sida 38
  • Sida 39
  • Sida 40
  • Sida 41
  • Sida 42
  • Sida 43
  • Sida 44
  • Sida 45
  • Sida 46
  • Sida 47
  • Sida 48
  • Sida 49
  • Sida 50
  • Sida 51
  • Sida 52
  • Sida 53
  • Sida 54
  • Sida 55
  • Sida 56
  • Sida 57
  • Sida 58
  • Sida 59
  • Sida 60
  • Sida 61
  • Sida 62
  • Sida 63
  • Sida 64
  • Sida 65
  • Sida 66
  • Sida 67
  • Sida 68
  • Sida 69
  • Sida 70
  • Sida 71
  • Sida 72
  • Sida 73
  • Sida 74
  • Sida 75
  • Sida 76
  • Sida 77
  • Sida 78
  • Sida 79
  • Sida 80
  • Sida 81
  • Sida 82
  • Sida 83
  • Sida 84
  • Sida 85
  • Sida 86
  • Sida 87
  • Sida 88
  • Sida 89
  • Sida 90
  • Sida 91
  • Sida 92
  • Sida 93
  • Sida 94
  • Sida 95
  • Sida 96
  • Sida 97
  • Sida 98
  • Sida 99
  • Sida 100
  • Sida 101
  • Sida 102
  • Sida 103
  • Sida 104
  • Sida 105
  • Sida 106
  • Sida 107
  • Sida 108
  • Sida 109
  • Sida 110
  • Sida 111
  • Sida 112
  • Sida 113
  • Sida 114
  • Sida 115
  • Sida 116
  • Sida 117
  • Sida 118
  • Sida 119
  • Sida 120
  • Sida 121
  • Sida 122
  • Sida 123
  • Sida 124
  • Sida 125
  • Sida 126
  • Sida 127
  • Sida 128
  • Sida 129
  • Sida 130
  • Sida 131
  • Sida 132
  • Sida 133
  • Sida 134
  • Sida 135
  • Sida 136
  • Sida 137
  • Sida 138
  • Sida 139
  • Sida 140
  • Sida 141
  • Sida 142
  • Sida 143
  • Sida 144
  • Sida 145
  • Sida 146
  • Sida 147
  • Sida 148
  • Sida 149
  • Sida 150
  • Sida 151
  • Sida 152
  • Sida 153
  • Sida 154
  • Sida 155
  • Sida 156
  • Sida 157
  • Sida 158
  • Sida 159
  • Sida 160
  • Sida 161
  • Sida 162
  • Sida 163
  • Sida 164
  • Sida 165
  • Sida 166
  • Sida 167
  • Sida 168
  • Sida 169
  • Sida 170
  • Sida 171
  • Sida 172
  • Sida 173
  • Sida 174
  • Sida 175
  • Sida 176
  • Sida 177
  • Sida 178
  • Sida 179
  • Sida 180
  • Sida 181
  • Sida 182
  • Sida 183
  • Sida 184
  • Sida 185
  • Sida 186
  • Sida 187
  • Sida 188
  • Sida 189
  • Sida 190
  • Sida 191
  • Sida 192
  • Sida 193
  • Sida 194
  • Sida 195
  • Sida 196
  • Sida 197
  • Sida 198
  • Sida 199
  • Sida 200
  • Sida 201
  • Sida 202
  • Sida 203
  • Sida 204
  • Sida 205
  • Sida 206
  • Sida 207
  • Sida 208
  • Sida 209
  • Sida 210
  • Sida 211
  • Sida 212
  • Sida 213
  • Sida 214
  • Sida 215
  • Sida 216
  • Sida 217
  • Sida 218
  • Sida 219
  • Sida 220
  • Sida 221
  • Sida 222
  • Sida 223
Sida 9

Sida 10

Sida 11

Sida 10

Faksimil

Transkription

||

28. VIII. 32.

Nu vill jag börja med att säga att ingen
– o. allra minst den jag nu vänder mig till –
skall ha den
svårläst p.g.a. strykning [oläsligt]oläsligt (1 ord): strykning känsla avsvårläst p.g.a. strykning [oläsligt]oläsligt (1 ord): strykning ellersvårläst p.g.a. strykning [oläsligt]oläsligt (1 ord): strykning
sigsvårläst p.g.a. strykning någon förebråelse om jag plötsligt försvårläst p.g.a. strykning[oläsligt]oläsligt (5 bokstäver): strykninger.
Ett mänskoliv betyder så
svårläst p.g.a. strykning [oläsligt]oläsligt (1 ord): strykning [oläsligt]oläsligt (1 ord): strykning o. det behöves
ofta blott en
svårläst p.g.a. strykning [oläsligt]oläsligt (3 ord): strykning ödet, om svårläst p.g.a. strykning[oläsligt]oläsligt (4 bokstäver): strykningn
av oss går bort
svårläst p.g.a. strykning


28 VIII 32oidentifierad


Den 28 aug.oidentifierad: blyerts eller anilinpenna


Jag är så långt borta från livet nu, att
det första och enklaste jag skulle behöva allenast
är känslan av att någon människa finns till.
Det är så otroligt litet och så otroligt okomplice-
rat, som det alltid är när något avgörande
står inför en. Men jag känner också att detta
som jag begär av någon inte är lätt, tvärtom
ganska svårt. Det beror lika mycket på en
tillfällighet som på medveten vilja, men
därför är också den det gäller från början
fritagen från varje eget ansvar.

En brygga ut i livet måste alltid
vara medvetandet om ett annat liv och om
en relation till ett annat liv. Genom förnim-
melsen att ett liv är till är det möjligt
att sedan genom arbete nå en kontakt med
tillvaron. Det är endast känslan av denna
absoluta avskildhet, av att alla trådar till
mänskorna o. livet är avbrutna, som förlamar varje
möjlighet till att återuppta ett samband, varje
möjlighet till en verksamhet.

Om någon kunde säga: ”jag finnes” kunde
jag leva. Jag begär ingenting stort och som jag tror ingenting tröttande
eller invecklat.xx ”Septembernatt” skrevs några
dagar senare.


 

 

 

Ny kolumn