Primär meny

  • Innehåll
  • Sök
Kerstin Söderholm

2.I.3. Beige häfte. 1918–1920

  • Sida 1
  • Sida 2
  • Sida 3
  • Sida 4
  • Sida 5
  • Sida 6
  • Sida 7
  • Sida 8
  • Sida 9
  • Sida 10
  • Sida 11
  • Sida 12
  • Sida 13
  • Sida 14
  • Sida 15
  • Sida 16
  • Sida 17
  • Sida 18
  • Sida 19
  • Sida 20
  • Sida 21
  • Sida 22
  • Sida 23
  • Sida 24
  • Sida 25
  • Sida 26
  • Sida 27
  • Sida 28
  • Sida 29
  • Sida 30
  • Sida 31
  • Sida 32
  • Sida 33
  • Sida 34
  • Sida 35
  • Sida 36
  • Sida 37
  • Sida 38
  • Sida 39
  • Sida 40
  • Sida 41
  • Sida 42
  • Sida 43
  • Sida 44
  • Sida 45
  • Sida 46
  • Sida 47
  • Sida 48
  • Sida 49
  • Sida 50
  • Sida 51
  • Sida 52
  • Sida 53
  • Sida 54
  • Sida 55
  • Sida 56
  • Sida 57
  • Sida 58
  • Sida 59
  • Sida 60
  • Sida 61
  • Sida 62
  • Sida 63
  • Sida 64
  • Sida 65
  • Sida 66
  • Sida 67
  • Sida 68
  • Sida 69
  • Sida 70
  • Sida 71
  • Sida 72
  • Sida 73
  • Sida 74
  • Sida 75
  • Sida 76
  • Sida 77
  • Sida 78
  • Sida 79
  • Sida 80
  • Sida 81
  • Sida 82
  • Sida 83
  • Sida 84
  • Sida 85
  • Sida 86
  • Sida 87
  • Sida 88
  • Sida 89
  • Sida 90
  • Sida 91
  • Sida 92
  • Sida 93
  • Sida 94
  • Sida 95
  • Sida 96
  • Sida 97
  • Sida 98
  • Sida 99
  • Sida 100
  • Sida 101
  • Sida 102
  • Sida 103
  • Sida 104
  • Sida 105
  • Sida 106
  • Sida 107
  • Sida 108
  • Sida 109
  • Sida 110
  • Sida 111
  • Sida 112
  • Sida 113
  • Sida 114
  • Sida 115
  • Sida 116
  • Sida 117
  • Sida 118
  • Sida 119
  • Sida 120
  • Sida 121
  • Sida 122
  • Sida 123
  • Sida 124
  • Sida 125
  • Sida 126
  • Sida 127
  • Sida 128
  • Sida 129
  • Sida 130
  • Sida 131
  • Sida 132
  • Sida 133
  • Sida 134
  • Sida 135
  • Sida 136
  • Sida 137
  • Sida 138
  • Sida 139
  • Sida 140
Sida 50

Sida 51

Sida 52

Sida 51

Faksimil

Transkription

||

över. – Å, denna oändliga stegring du hjälpt
mig till!

—  —  —  —  —  —  —  —  —  —

Den 14 nov. – – – Han skänker kraft,
klarhet, rening – – – – – – – –

—  —  —  —  —  —  —  —  —  —

Sådan jag ser honom från sidan be-
lyst av den första frostklara vinterdagens sol,
får det vinterklara i hans eget väsen sitt
fulla uttryck. – – – – – –

—  —  —  —  —  —  —  —  —  —

Den 17 nov. – – – – Den ande som
kommit mig så nära finns icke längre
utom mig. Den fyller mig själv till bräd-
den. – – – Just då är jag lika stark som
han – o. kanske starkare – fast det nog eljes
varit jag som fått hämta styrka hos honom.
Och jag har tänkt – så klart o. genomskinligt
enkelt hans väsen då står öppet för mig:
”om du nu visste om digmed annan penna: blyerts eller anilinpennamed annan penna: blyerts eller anilinpenna själv allt vad jag
nu vet om dig„! – – – – Och medvetandet
hos mig själv i det ögonblicket är något
som övergår allt vad fantasin tidigare kun-
nat uppdikta – – – – Och det är intet ru-
sande häri, intet som berör sinnena, utan bara
den renaste lycka, den vattenklaraste förnimmelse,
något som endast liksom lyfter mig upp i
ännu tunnare, genomskinligare rymder. – –
– – – –


 

 

 

Ny kolumn